Branżowa Szkoła I Stopnia 1a, 1b – Historia
Temat: Polska w okresie rozbicia dzielnicowego.
Rozbicie dzielnicowe (inaczej rozdrobnienie feudalne) to ważny okres w historii Polski trwający od 1138 roku do koronacji Władysława Łokietka w roku 1320. Cechą charakterystyczną tego okresu jest postępujące rozdrobnienie państwa polskiego na coraz mniejsze, w znacznej mierze niezależne władztwa terytorialne. Proces ten był związany z rozradzaniem się dynastii Piastów, której każdy członek, zgodnie z polskim prawem zwyczajowym, miał prawo do posiadania części ojcowizny. Podobne procesy zachodziły w dziejach państwa piastowskiego już wcześniej, jednak zwykle udawało się je w miarę szybko zahamować.
Obejrzyjcie prezentację z cyklu PROSTA HISTORIA, (link poniżej),by poznać szczegóły rozbicia dzielnicowego państwa polskiego.
Jak wiecie, na mocy ustawy sukcesyjnej Bolesława III Krzywoustego Księstwo Polskie zostało podzielone na dzielnice. Seniorem sprawującym władzę zwierzchnią został najstarszy syn Władysław II Wygnaniec, który otrzymał Śląsk i Ziemię Lubuską. Mazowsze przypadło Bolesławowi IV Kędzierzawemu, a zachodnia Wielkopolska Mieszkowi III Staremu. Po śmierci Krzywoustego ziemię sandomierską wydzielono Henrykowi Sandomierskiemu, a wdowie Salomei jako oprawę wdowią ziemię łęczycko-sieradzką.
Książę senior miał sprawować władzę w dzielnicy senioralnej, w skład której wchodziła ziemia krakowska, ziemia sandomierska, ziemia kaliska, ziemia łęczycko-sieradzka i Pomorze Gdańskie.
Mimo podziałów dzielnicowych nie uległo zatarciu poczucie jedności w społeczności polskiej. Pojęcie narodowości polskiej – gens polonica – pojawia się u autorów miejscowych i obcych. Jedność tę, w dużym stopniu wzmacniała jedność organizacji kościelnej.
ZADANIE
Odpowiedzcie na pytania, wykonajcie polecenia.
1.Co było skutkiem ustawy sukcesyjnej Bolesława III Krzywoustego?
2.Określcie ramy czasowe rozbicia dzielnicowego.
3.Jak nazywał się Książę senior sprawujący władzę zwierzchnią?