Terapia logopedyczna – ZET 1-3, 4-8

Ćwiczenia i zabawy logopedyczne przyniosą oczekiwane efekty, jeżeli będą wykonywane systematycznie i przy wykorzystaniu dobrego samopoczucia dziecka. Powinny być krótkie, jednak dość często powtarzane. Warto także pamiętać o ich różnicowaniu pod względem formy (ćwiczenia, zabawy, logorytmika). Pamiętamy, że ćwiczeń oddechowych nie wykonujemy zbyt długo, aby nam się nie zakręciło w głowie. Każdy wybiera sobie ćwiczenia dostosowując je do swoich możliwości. Powodzenia.

1.Ćwiczenia ortofoniczne, wstępne – ćwiczenia, które doskonalą funkcjonowanie mechanizmów mowy:

ćwiczenia oddechowe:

Przykłady ćwiczeń oddechowych:

„Wąchamy kwiatki” – powolny wdech nosem, powolny wydech ustami (powtarzamy kilka razy);

Powolny wdech- unosimy ręce do góry, spokojny wydech- ręce opuszczamy;

„Papierki”- zdmuchiwanie kawałka papieru z gładkiej powierzchni; dmuchanie na wiatraczek, aby obracał się z równomierną prędkością;

dmuchanie na watkę, piórko;

ćwiczenia fonacyjne – mają na celu doskonalenie umiejętności kierowania własnym głosem np.

usypianie lalki – „aaaaaa…”,
syczenie gęsi – „ssssss”,
chuchanie na zmarznięte ręce – „ch, ch, ch…”.
wietrzyk, który porusza wiatraczki – „ffffff….”, zdmuchuje liście „szsz sz…”,
naśladowanie: pogotowia: „iu – iu – iu…”, straży pożarnej: „ eu – eu – eu…”, policji: „eo – eo – eo”.

–ćwiczenia logorytmiczne :

Przykłady ćwiczeń logorytmicznych:

 dziecko powtarza usłyszany rytm: wyklaskuje, wytupuje, wystukuje (uderzając klockami, grając na bębenku);

 klaskanie tyle razy, ile jest przedmiotów (np. klocków, piłek, cukierków),

 zabawa: „Siała baba mak”.

–ćwiczenia usprawniające motorykę narządów mowy – ten rodzaj metody realizowany jest w formie zabawy z wykorzystaniem różnorodnych opowiadań logopedycznych. Oto przykład opowiadania:

„Indianie’’.

Indianie wyruszają ze swojej wioski na polowanie. Żegnają się ze swoimi dziećmi (cmokając całujemy palce prawej ręki) i żonami (cmokając całujemy palce lewej ręki). Wsiadają na swoje konie i jadą (naśladujemy językiem tętent koński, zmieniając brzmienie przez inny układ warg) przez most (usta jak do ,,u’’ i kląskanie), a potem przez prerię (usta jak do ,,i’’ i kląskanie). Konie zmęczyły się (parskanie) i dają znak, że chcą pić: ihaha, ihaha, ihaha. Indianie zatrzymują swoje konie: prrr… prrr … prrr… Konie piją (ruchy języka z dołu do góry, naśladujące picie zwierzęcia). Nagle Indianie ujrzeli zwierzynę i strzelili z łuku.

Zbliżała się noc, więc musieli rozpalić ognisko. Nie mieli zapałek. Zaczęli od małej iskierki i musieli mocno dmuchać, żeby ognisko się rozpaliło (dmuchanie w złączone ręce). Upiekli na ogniu zwierzynę i zrobili sobie ucztę (mlaskanie i oblizywanie szeroko otwartych ust). Po pewnym czasie zachciało im się spać (ziewanie) i zasnęli (chrapanie). Rano Indianie zwołali rozbiegane konie: a-e-o, y-u-i (przeciągamy samogłoski). Wsiedli na nie i pojechali przez prerię (usta jak do ,,i’’, kląskanie), a potem przez most (usta jak do ,,u’’ i kląskanie).

Wrócili do wioski i witają się ze swoimi dziećmi (cmokając całujemy palce prawej ręki) oraz ze swoimi żonami cmokając całujemy palce lewej ręki).