Branżowa Szkoła I stopnia – klasa 2a BS, 3BS – Zajęcia z wychowawcą

Temat:Kultura na co dzień- czyli jak mówić aby nikogo nie urazić.

Kultura osobista ma w języku polskim wiele synonimów – można więc mówić o dobrych manierach, zasadach savoir-vivre’u, ogładzie towarzyskiej lub grzeczności. Kultura osobista człowieka to coś więcej niż grzeczne i uprzejme postępowanie względem innych. Składają się na nią różne postawy, które dla niektórych są oczywiste, bo przyswoili je wraz z wychowaniem, inni zaś muszą się ich po prostu nauczyć. Kultura osobista to zasady dotyczące prowadzenia rozmowy w towarzystwie, witania się, spożywania posiłków czy nawet dobór adekwatnego do sytuacji ubioru. Do czego mogą się przydać zasady dobrego wychowania i jak o nie zadbać?

Zasady kultury osobistej wkraczają praktycznie do każdej sfery życia, określając normy postępowania i regulując stosunki międzyludzkie. Kultura osobista w szkole jest nieco inna niż w miejscu pracy, jednak w praktyce opiera się na podobnych zasadach. Ogólnie kultura osobista jest zespołem norm, które służą ułatwieniu współżycia z innymi członkami społeczeństwa.Nie są to sztywne zasady, których należy nauczyć się na pamięć – kultura osobista to raczej pewne umiejętności społeczne, które w wielu sytuacjach ułatwiają życie. Znajomość zasad dobrego wychowania zwiększa pewność siebie i ułatwia wchodzenie w relacje z innymi ludźmi.

Kultura osobista jest ściśle związana z pojęciem savoir-vivre’u, a więc zasadami dobrego wychowania. Dlaczego warto je poznać? Savoir-vivre dotyczy praktycznie każdej sfery naszego życia i służy ułatwianiu codziennych czynności społecznych. Zasady savoir-vivre’u szczegółowo określają normy zachowania w określonej sytuacji – z kim najpierw powinniśmy się przywitać, jak ubrać adekwatnie do sytuacji i jak zachować się w towarzystwie określonej grupy osób. Inne normy zachowania obowiązująbowiem na małym domowym przyjęciu, a inne na proszonej kolacji. Savoir-vivre uczy zasad:

• zachowania się przy stole – w tym nakrywania i podawania do stołu, a także stosownej postawy podczas spożywania posiłków,
• doboru ubioru (dresscode) – czyli w jaki sposób dobierać ubiór do danej sytuacji, aby czuć się komfortowo i nikogo nie urazić,
• towarzyskich i norm społecznych – inne obowiązują w miejscu pracy, inne w rodzinie i na przyjęciach,
• komunikacji – czyli sztuki prowadzenia rozmowy w zależności od sytuacji (inaczej wygląda komunikacja z przyjaciółmi przy stole, inaczej ze współpracownikami na przyjęciu),
• zachowania w sytuacjach szczególnych – na przykład podczas wyjścia do teatrulub na wakacjach w innym kraju.

Warto poznać zasady savoir–vivre’u, choćby po to, aby móc niektóre z nich łamać w sposób świadomy. Jak mówi maksyma specjalistów od dyplomacji i dobrego wychowania: „Nie jest sztuką znać zasady – sztuką jest wiedzieć, kiedy można je złamać”.

Kultura osobista pracownika to z jednej strony znajomość podstawowych zasad savoir-vivre’u (odpowiedni ubiór, znajomość hierarchii i umiejętność prowadzenia niezobowiązującej rozmowy), z drugiej zaś sposób podejścia do miejsca pracy i innych osób. Wyższa kultura osobista pracowników może znacznie poprawić atmosferę w pracy.

Osoba kulturalna powinna unikać:

• spóźniania się – zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym częste spóźnienia znacznie obniżają wiarygodność danej osoby,
• rozmów o życiu prywatnym – oczywiście nie chodzi tutaj o brak rozmów o życiu prywatnym w ogóle, a raczej o unikanie wielogodzinnych zwierzeń odnoszących się do intymnych sfer życia. Osoby o wysokiej kulturze osobistej w pracy nie poruszają również takich tematów, jak polityka, religia czy orientacja seksualna,
• nieodpowiedniej postawy wobec osób na wyższym stanowisku – niezależnie od prywatnego stosunku do przełożonych, w miejscu pracy należy okazywać im respekt i należny szacunek,
• plotek – plotkowanie może zniszczyć nawet najlepszy zespół, zamiast niego warto postawić na otwartą komunikację,
• braku higieny – w tym również nieodpowiedniego ubioru,
• bałaganu – miejsce pracy, niezależnie od tego, czy jest to biurko, czy samochód, powinno zawsze lśnić czystością.

O grzeczności językowej możecie posłuchać w linku: